Zgodnie z zapowiedziami wydanictwa, Uczta Wyobraźni zbliża się do końca. na prawdopodobnie ostatnią już promocję pojawiły się w niej cztery nowe książki. Autorzy debiutujacy w serii byli reprezentowani przez ksiązkę, która z jednej strony prezentowala dużo ciekawych i wańych koncepcji, zdrugiej jednak poległa pod ich nadmiarem (Diaspora Grega Egana) i ciakwy przekrój społeczny miasta Lagois i calej nigerii, ktory trudno było mi ocenić z zracji nieznajomości realiów, do ktrych nawiązuje autorka. Z powracających autorów Ian McDonald w Brasyl pokazał dobrą wizję, w ktorej dało się dostrzec już powtarzalnośc motywów w jego tworczości. Drugim z powracjacych autorów był Ian R. MacLeod. Obudź się i śnij to już czwarty tom z jego dzielami w tej serii. O poprzednim z nich. Pieśni Czasu Podrożach. pisałem już wcześniej, i w tym miejscu chciałbym przeprosćić z jakość tej notki. Biorąc pod uwagę, że po jego przeczytaniu znam już jego sześć książek, u niego rownież dostrzegam pewną potarzalność, co jednak (prawie) nie obniża przyjemności z czytania jego dzieł.
Po przeczytaniu Pieśni Czasu spodziewałem się w tej książce powtórzenia sytuacji, w której to zbiór opowiadań spodoba mi się, a powieść rozminie się z moimi oczekwianiami. Ostatecznie jednak tak nie było.
Tchorosty otwiera nadajacy im tytuł Tchorost. Opowiada on o losach bohaterki żyjącej na planacie kobiet o kulturze wyraźnymi arabskim inspiracjami. Jest to dobre opiwadanie wyraźnie inspirowane cyklem Haińskim Ursuli K. Le Guin
Gołoledź przedstawia sytację rodziny wyruszającej na obcą planetę w celu przemiany. Jest to jeden z tekstów, w ktorym czegoś brakowało.
Fatalną Lalunię znam już z Kroków w niezane 2010 Opowiada ona o spotkaniu personifikacji szczęscia i pecha jako lotnika i członkini WAAC w czasie Drugiej Wojny Światowej. Dalej uważam to opowiadanie za dobre.
Południowa Sadzawka to pierwszy przykład fantastyki historycznej w zbiorze. Przedstawia epizod z życia kompozytora Edwarda Elgara. Niestety, tekst ten pozostawił nie podobnie obojętnym jak duża częsć trzeciej częsci Domu Burz.
Nowe spojrzenie na równanie Drake'a wykazuje pewne podobieństwo z późniejszą od niego Pieśnia Czasu Opisuje on chęć zrealizowania swoich marzeń w zmieniającym się świecie. Jest to teks dobry, ktory odebrałem właśnie lepiej od powieści.
Isabel od Jesieni zbliżona jest do Tchorostów i o spotkaniach z odległymi wyspami. Zaletą tego baśniowego tekstu jest jego atmosfera i obrazy w nim się pojawiajace.
Wyspy Lata po raz kolejny powracają do fantastyki historycznej. Opisują one Wielką Brytanię po przegranej Pierwszej Wojnie Światowej, w której rodzi się nazizm. Po raz koejny MacLeod przedstwia postać bliską osobie ważnej dla swojej epoki. Opowiadanie to posiada wszystkie zaley historycznej prozy MacLeoda.
Po opowiadaniach przechodzi się do powieści. Obudź się i śnij zaczyna się w roku 1940. W Hollywood przemysł filmów dźwiękowych został zastąpiony przez filmy emotyczne kierujace uczuciami widza. Stare gwiazdy i studia odeszły. Władzę nad Kalifornią przejęły bojówki faszystowskie. W tych realiach zajmujący się sprawami małżeńskimi prywatny detektyw Clark Gable musi poraz kolejny uważyć swojich ndawnych zdolnośći i udawać znanego scenarzystę na zlecenie jego żony. MacLeodowi udało się stworzyć dorą itrzymającą w napięciu fabułę prowadzącą do satyfakcjonującego zakończenia. Dborze odttwarza atmosferę noir. Zaletą powieści są też udane nawiązania do historii kina i scen filmowych. Autor dobrze opisuje społeczeństwo w Alternatywnej historii.
Obecny tom Uczty Wyobraźni dostrcza po raz kolejny wartościowej lektury.Tak jak w przypadku innych książek z serii może on ine odpowiadać kkażdemu, ale warto ją poznać.
Nowy Cykl Pratchetta i Baxtera zaczął się obiecująco Długą Ziemią, po czym skręcił w znacznie gorszym kierunku Długą Wojną. Moje oczekiwania względem Długiego Marsa nie były więc zbyt wysokie. Przy takim braku oczekiwań powiesć odebrałem dobrze.
Akcja zaczyna się już po erupcji Yellowstone z popredniego tomu. Ludzkość stara się dostosować do nowej sytuacji. Jednocześnie też Maggie Kaufmann po wyprawied do Valhalli wyrusza na jescze dalej wysunięte ziemie Dlugiej Ziemi, dalej poszerzająć poznane tereny. Sally Linsay po latach spotyka ponownie odpwiedzialnego za odkrycie przez ludzkość Długiej Ziemi ojca Willisa, a Joshua Valiente i Lobsang odkrywają kolejny problem Długiej Ziemi.
Z tak opisanej fabuły można by wywnioskować, że dzieje się dużo Autorzy jednak po raz kolejny powtarzają schemat z poprzenich dwoch powieści polegający głównie na opisywaniu kolejnych ziem i ogólnym większym zagrożeniu daleko w tle. Tak samo jak w poprzednich tomach zanika ono aż za daleko w tle. Nie są to jedyne powtórzenia. Powtraza sie też wątek cywilizacji krabów z pierwszej Nauki Świata Dysku. Postaci zachowują się też właściwie tak samo jak w poprzednich tomach. Moim zdaniem pomimo tych wszystkich powtórzeń, ten tom jest lepszy od poprzedniego. Lepiej wypadają wątki ekspolracji Długiej Ziemi. Tak samo pojaiwajacy się w tym tomie Długi Mars jest rzeczą, która pokazuje, że w cyklu jeszcze jest potencjał. Toretyczny główny wątek książki też jest lepiej poprowadzony niż poprzednio. Może nie jest on całkowiecie wykorzystany, ale przynajmniej ogolnie rozwiązuje już trochę z wcześniejszych wątków cyklu. Wszystkie elementy tego tomu byly wykonane dobrze, chociaż. cały czas pozostaje wrażenie, że można lepiej rozwinąć każdy z nich.
Jak już pisałem, przy braku jakichkolwiek oczekiwań, książkę odebrałem nawet dobrze. Caly czas jednak przy jej lektrurze powstaje wrażenie, że mogła by być lepsza. Nie zmienia to faktu, że pewnie i tak przeczytam ciąg dalszy.
Dawno nie pisałem o cyklu Hermanna. W przypadku Wież Bois-Maury trudno zawsze było mi oceniać poszczególne tomy osobno, tylko jako części pelniej opowieści. Z tym tomem główna opowiesć się kończy. I jest to zakończenie dobre. Z racji tego, że zawsze trudno mi pisać o tej serii będzie to kolejna skrotówa notka.
Trwające przez poprzednie tomy podróże Aymara zaprowadziły go do Ziemi Świętej, gdzei zdobył bogactwo. Obecny tom zaczyna się pewnien czas po jego powrocie. Aymar jest już po żonaty, a jego małżonka spodziewa się potomka. Rycerz cały czas szykuje się do odzyskania swoich rodzinnych ziem. W tym samym momencie jego giermek Olivier, któremu nie podoba się obecna sytuacja, zaczyna pić i próbuje uciec od swojego pana. W tej to sytuacji podczas polowania Aymar spoktyka przedstawicieli rodzu niperanie zajmującego jego zamek. Spotkanie to prowadzi do wzajemnego wezwania na pojedynek. Jednocześnie też do opwoieści powraca po raz kolejny były murarz i rozbójnik Germain oraz inni towarzysze Aymara. Wszystkie wątki zmierzają do zakończenia.
Trudno pisać to o komiksie mającym dwadzieścia lat, ale rysunki Hermanna dalej utrzymują dobry poziom. Realizm posczegolnych kadrów pozwala im dobrze funkcjonować samodzielnae obrazy. Zalety kreski i kolorów dalej widać w rysunkach krajobrazów i mgły.
Pomimo zakończenia głównej historii nie chcę porzucać jeszcze serii. Czekam na kolejne tomy serii o innych przedstawicielach rodu i mam nadzieję, że będą one równie dobre co tomy dotychczasowe.
Czasami Zdarzają się rzeczy, które trudno opisać. Jedną z takich jest Birdman. Jeżeli ktoś chce przeczytać tekst kogoś komu mimo wszystko się to udało, polecam Zwierza Popkulturalnego, jeżeki ktoś go jeszcze nie czytał. Ja po oobejrzeniu próbowałem pozbierać refleksje po obejrzeniu zaczynając choćby od zakwalifikowania go jako komedię przy złotych globach. moim zdaneim zarowno on, jak i Grand Budapest Hotel właściwei nie spełnia definicji komedii nawet w założeniu że zaczyna się ona od sytuacji złej, ktora w wyniku zdarzeń przechodzi w dobrą. Mozna by zastanawiać się, czy w świecie, w którym zagnięlby inne księgi Poetyki klasyfkiowanoby je inaczej, ale nie ma to za dużego związku z filmem. Postaram się moje przemyślenia ograniczyć tylko do odpowiedzi na kilka pytań: Czy jest to naprawdę tak dobry film?: Czy Zasługuje na nagrody; czy warto go obejrzeć?; Czy napradę jest dobrze zagrany?
Tak
Wit Szostak był jednym z twórców, ktorych ciągle z jakiegoś powodu pomijalem. Przeczytałem dawno temu Ględźby Ropucha, które podobały mi się i wiedziałem, że muszę coś jeszcze przeczytać. Sam nie wiem ,dlaczego tak się nie stało. Na pewno zawsze mialem w platach z racji interesującej mnie tematyki jego kolejnych powieści. Ostatecznie jednak właśnie to Oberki są drugą przeczytaną przeze mnie książką. Trudno o niej opowiedzieć. Najprościej można o nich napisać, że są bardzo dobre.
Książka opowiada o przemiejaniu świata wiejskich muzykantów na przykładzie losów rodziny Wichrów z Rokicin pod Radomiem. Opowieśc trwa od lat trzydziestych do współczesności. Nie jest tu jednak najważniejsza wiernosść historyczna, a realia kazdego z okresów są motolgizowane. Jednocześnie też w sowja opowieść Szostak wplata fantastykę wywodzaca się z tradycji folkloru i ludowej gawędy, nieodloćnie zwiażane ze światem Rokicin. Związki z tradycją widać też w zaczynającym się od rymu każdym akapicie opowieści. Jednocześnie też autor stara się opisać ostanie chwile ludowości "prawdziwej", nie zmienionej przez upływający czas. Sam czas musi jednak w końcu dotrzeć do wsi i zmienić świat, nawet pomimo prób powstrzymania go.
Autor bardzo dobrze tworzy atmosferę i nastrój opowieści. Bardzo dobrze posługuje się on językiem. Na pewno widoczna jest też kretatywnośc autora w wykorzystywaniu folkloru.
Trudno opisywać mi tą powieść. Na pewno jest ona jednak dziełem ważnym i wartym poznania. Biorąc pod uwagę, że jest to druga książka autora jaką przeczytałem nie mogę się wypowiadać o całej jego twórczości, ale doceniam jego kreatywnosć i konieczine uważam że warto zapoznać się z jego książkami.
Z powodu cen komiksów w Polsce staram się przy kupowaniu nowych, by uniknąć jescze bardziej niż w przypdku nieudanej książki niepotrzebnie wydanych pieniędzy. Pozwoliło mi to uniknąć paru wyjątkowych porażek. Czasem jednak wciąż trafiam na pozycje slabe. Jedną z nich jest ten komiks.
Na wszelik wypadek zaznaczam, że nie mam nic przeciwko opowieściom autobiograficznym. Kilka z nich polcalem wczesnie i mogę polecić tez kilka jak np. ostatnio również wydane przez Kulturę Gniewu Gry Jaskółek Zeiny Abirached. Problem nie leży tu w konwencji, ale w kostrukcji opowieści.
Komiks przedstawia dorastanie w Schwarzwaldzie lat 90.Saschy i jego relacje z dziewczyną Julią. Wraz z pogarszaniem się relacji z nią alter ego autora zaczyna brać narkotyki. Cała fabuła komiksu opisuje kolejne sceny ćpania i pogarszania się jego nałogu przerywane wizjami narkotycznymi. Problemem kostrukcyjnym komiksu jest to, że sceny te właściwei słabo łaczą się ze sobą. Słaba konstrukcja fabuły widoczna jest też w ogólnej banalności dialogów i wrażenia, że inni opowiedzeli juz tą historię lepiej. Sam watek pas jest również odtwórczy i przeciętny.
Rysunki rownież są proste. Nie można o nich powiedzieć że są złe. Nie sa też dobre. Reprezentują idealnie poziom jaki można okreslić jako średni. Pewne kadry wygldają na bardzie udane, pewne są znacznie gorsze, jednak dalej efekt to średniość.
Nie mam właściwie wyjątkowo duzych zastreżeń do tego komiksu. Tak jak wiele innych średnich opiweści biograficznych widać po nim, że autor czuł potrzebę opowiedzenia swojej historii, tylko za bardzo mu to nie wyszło.
Zaczął się już rok 2015. W wyniku tego czass najwyższy na napisanie drugiej częsci podsumowania, ponieważ ta pierwsza nie była zbyt udana.
Podsumowanie Liczbowe
W 2014 roku miałem lepszą niz w zesłym roku okazję do prowadzenia podsumowań. W wyniku tego wyszły mi liczby, ktorych pewnie nie uda mi się przekroczyć, więc zamieszacm je tylko do porowania z przyszłością. w zeszlym roku widzialem 183 filmy, grałem w 7 gier. Nadrobilem też wszyskie zaległości komiksowe z ostanich lat, więc przeczytałem 125 komiksow. Przeczyałem też 228 książek oraz obejrzałem odcinki 77 różnych seriali. Nie wiem też, w jaki sposob znalazlem na to czas, ale każdzą tych rzaczy notowalem więc nie moglem się pomylić. w wyniku tego z takiej listy trudno mi było wybrać najgrosze rzeczy oraz, co będzie widać w dlaszej części, najlepsze rzeczy. Będzią to tylko krotkie listy bez bardziej sczególowego omawiania, bo niestety już sam tekst jest spóźniony, a uzasadnienia wykasował komputer.
Najlepsze filmy
Filmy oparte na komiksach Marvela byly na podobnym poziomie więc zarówno Zimowy Żołnierz, Days of Future Past i Strażnicy Galatyki znajdują się na liście.
Bogowie-Dawno nie widziałem tak dobrego polskiego filmu
Grand Budapest Hotel
Łowca Trolli
The Great Train Robbery- wlaściwie może to podpadać pod kategorię seriali. Te dwuczęsciowe filmy według scenariusza Chrisa Chibinalla moze nie są najepszymi filmami roku, ale były pozytywnym zaskoczeniem.
Najlepsze komiksy
Lewis Trondheim Ralph Azham (cykł)
Luke Pearson Hilda (cykl)
David Petersen Mouse Guard (cykl)
Jacek Świdziński Zdarzenie 1908
Jacques Tardi To była wojna okopów
Jim Henson, Ramon G. Perez Piaskowa Opowiesć
Shaun Tan Regulamin na Lato
Allison Brechdel Fun Home
Regis Loisel, Jean-Loius Tripp Skład Główny
KaeRel Łauma
Guy Delisle Kroniki Jerolimskie
Joe Sacco Palestyna
Sebastian Skrobol Quiet Little Melody
Wznowienia
Pierre Christin, Enki Bilal Fins De Siecle
Will Eisner Umowa z Bogiem. Trylogia
Moebius Garaż Hermetyczny
Najlepsze Ksiązki
K J. Parker Składany nóż/ Młot
China Mievielle Toromorze
Sofia Samatar Cudzoziemiec W Olondrii
Watler Moers Miasto Śniących Książek
Peter Watts Echopraksja
Caitlin R. Kiernan Tonąca Dziewczyna.
Chris Beckett Ciemny Eden
Stepan Chapman Trojka
Ben Aaronovitch Rzeki Londynu/ Ksieżyc nad Soho
Terry Pratchett Para w ruch
John Scalzi Czerwone Koszule
Jeff VanderMeer Southern Reach (cykl)
Italo Calvino Baśnie Włoskie t. 1
Najlepsze seriale
Fargo
The Musketeers
A Young Doctor Notebook-drugi sezon jest tak samo warty obejrzenia, co pierwszy.
Top Of The Lake
Copper
